Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

F-site | 19 November 2017

Scroll to top

Top

No Comments

Gifgas: De nu volgende beelden zijn schokkend. Ehh ja...?

Gifgas: De nu volgende beelden zijn schokkend. Ehh ja…?
Ton F. van Dijk

Televisie kijken was gisteren ondoenlijk.

Nou ja, RTL Boulevard ging wel. Want dat besteedde opnieuw geen aandacht aan de affaire tussen Humberto Tan en Dionne Stax. Een hele opluchting.

Zwaarder te verteren was het RTL nieuws om half acht. Niet om wat er NIET te zien was. Maar om wat er wel werd getoond. Een reportage over een gifgasaanval op burgers in Idlib, Syrie. De nieuwslezer waarschuwde ons:

De nu volgende beelden zijn schokkend.

Daar had hij niets te weinig mee gezegd. Ik denk dat de vertoonde beelden van naar zuurstof snakkende kinderen, die vermoedelijk met het giftige sarin waren bestookt, tot de ergste in hun soort behoren.

Het was ondoenlijk om te kijken naar wat er zich die dag had afgespeeld in dat Syrische stadje. 

Vooral de kinderen, die met water werden besprenkeld, terwijl de wereld toekeek hoe acute doodsnood er uit ziet, maakten diepe emoties los. Het was niet om aan te zien, maar het moest getoond worden.

Ooit stormden wij Nederlanders samen met een grote Amerikaanse “coalition of the willing” Irak binnen. Eigenlijk alleen om Saddam Hoessein een lesje te leren, zo bleek achteraf.

De formele legitimatie voor de oorlog was de aanwezigheid van “weapons of mass destruction”. Chemische wapens dus. Er was geen aanwijzing dat Saddam van plan was ze te gebruiken. Maar de bewijzen dat hij er over kon beschikken waren “onomstotelijk”.

Zo liet de Amerikaanse minister van buitenlandse Zaken Colin Powell ons althans geloven. Met plaatjes van geheime raketinstallaties en opslagplaatsen voor zenuwgas gemaakt vanuit de ruimte, werd de hele wereld op het podium van de Verenigde Naties in de maling genomen.

Eenmaal met een enorme troepenmacht in Irak werd Saddam Hoessein weliswaar compleet verwilderd in een kelder gevonden. En later zelfs als straf in zijn nette zwarte herenjas opgehangen. Maar chemische wapens werden niet aangetroffen.

We waren letterlijk door George Bush, Tony Blair en onze eigen regering een oorlog in gerommeld.

Maar nu worden er dus wel degelijk kinderen met sarin gebombardeerd. Niet in Irak, maar in het Syrie van Bashar al-Assad. Een even gruwelijke dictator. Die daarmee bewijst dat hij integenstelling tot Saddam over chemische wapens beschikt. En belangrijker: dat hij ze ook daadwerkelijk inzet tegen kinderen.

Waarom is het eigenlijk relatief stil nu?

Waarom wordt er in een spoedvergadering van de VN geen internationale troepenmacht gesmeed om een einde te maken aan deze oorlogsmisdaden tegen weerloze kinderen?

De vraag stellen is hem beantwoorden. De internationale politiek is amoreel en geeft niets om idealen. Het gaat altijd om de vraag: hoe dienen we onze eigen belangen het best?

Als het nodig is gebruiken we chemische wapens als excuus voor een oorlog. Als we geen ruzie willen met Assad zijn zelfs de beelden van naar adem happende kinderen niet goed genoeg.

Oh ja. Er is ook nog goed nieuws: Onze minister van buitenlandse zaken, Bert Koenders wordt intussen wel getipt voor een hoge post bij diezelfde Verenigde Naties.

De wereld draait door. Maar da’s een ander programma.

Submit a Comment