Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

F-site | 26 May 2018

Scroll to top

Top

One Comment

Geloofwaardigheid van Rutte in MH17 dossier staat op het spel

Geloofwaardigheid van Rutte in MH17 dossier staat op het spel
Ton F. van Dijk

Iemand vroeg: “Vind je het eigenlijk niet zielig voor Halbe?” Mijn antwoord luidde: “Daar kan ik helaas niets over zeggen”.

Het is mijn beleid om geen mededelingen te doen over individuele gevallen. Zeker niet over een huilende minister.

Je moet enorm uitkijken, dat je als stukjesschrijver blijft focussen op de inhoud. En dat je je niet laat verleiden om (onder druk van de buitenwereld) uitspraken te doen over individuele zaken.

Die gedragslijn heb ik overgenomen van onze ministers zelf. Immers zij zijn de bedenkers en uitvoerders van beleid. En heel vaak hebben de beslissingen, die zij nemen enorme impact op grote groepen mensen.

Neem bijvoorbeeld de kinderen van asielzoekers die in Nederland opgroeiden en dan opeens terug moeten naar hun “vaderland”. Voor alle duidelijkheid: doorgaans een land waar zij nog nooit eerder zijn geweest, de taal niet spreken en niemand kennen.

Journalisten vragen dan wat de minister die verantwoordelijk is voor dit doorgaans inhumane beleid, vindt van Jantje of Pietje, die terug gestuurd wordt naar een land van herkomst.

Het antwoord is dan voorspelbaar: “De minister gaat niet in op individuele gevallen”.

Een zinnetje dat ook Halbe Zijlstra vaak gebezigd heeft. Altijd bereid om over zijn beleid te praten. Maar nooit over de gevolgen voor specifieke mensen. In ministersjargon wordt individueel leed ook wel een casus genoemd.

Parool columnist Theodor Holman schreef er dit rake stukje over. Daarin vertelt hij, wat de uitwerking was van het bezuinigingsbeleid van Halbe Zijlstra in de cultuursector voor zijn eigen vrouw, die haar baan in een orkest kwijt raakte.

Een menselijk drama. Maar daar kun je als minister dus eenvoudig niet op in gaan. Het is immers een “individueel geval”.

Beleid krijgt dan een gezicht. En dat is meestal niet zo fraai als de beleidsnota waarin het is opgeschreven.

Halbe was er heel bedreven in en verdedigde veel beleidsnota’s. Maar als het beleid een menselijk gezicht kreeg, dan was er altijd die ene zin; “De minister (of staatsecretaris) kan helaas niet op individuele gevallen in gaan”.

En zo is het ook met mij. Een huilende Halbe in de Tweede Kamer? Ik kan er niet op in gaan. Dat is mijn beleid.

Waar ik wel op in ga is de inhoud. En wat na een aantal dagen vooral blijft hangen is het volgende: Toenemend ongeloof.

Mijn verbazing over de liegende politicus (“Ik was bij Poetin in z’n vakantiehuisje”) neemt niet af, maar eerder toe. Ik snap het gewoon niet. En hoe meer ik mijn best doe het te begrijpen, hoe minder dat lukt.

Datzelfde geldt eigenlijk ook voor de rol van premier Mark Rutte. Die wist dus al weken van de zaak, maar besloot er met niemand over te praten. Hij wilde zijn kiezers via de Volkskrant laten informeren. In plaats van via hun vertegenwoordigers in de Tweede Kamer.

Ik begrijp het gewoon niet. Net zo min als ik snap, dat hij de kwestie inschatte als medium ernstig. Ook dat is onbegrijpelijk.

Tenslotte – hoezeer ik ook mijn best doe – ik kan niet plaatsen dat Rutte het wel “prima” vond, dat zijn minister van Buitenlandse Zaken (met in zijn rugzak een immense leugen over Poetin) zou afreizen naar Rusland. Waar iedereen wist dat Zijlstra had gelogen.

Ik kan dat vooral moeilijk voorstellen, omdat Zijlstra namens het kabinet belast was met het dossier MH17.

Rutte beloofde de nabestaanden plechtig, dat de “onderste steen” boven zou komen. En het is bekend dat de Russen hieraan niet echt mee werken. Een leugenachtige minister Zijlstra naar Rusland sturen, is dan niet echt het bewijs van die topprioriteit van het kabinet inzake de vliegramp.

Voor de nabestaanden extra confronterend, omdat zij al hun hoop hebben gevestigd op Rutte, die hen persoonlijk dus een belofte deed van gerechtigheid.

Iedere dag die verstrijkt sinds Zijlstra huilend de Kamer verliet, wordt het ongeloof groter. En de premier daarmee ongeloofwaardiger.

“Wat vind je nou van Rutte”, vroeg iemand me in dit verband.

Ik antwoordde: “het kabinet doet het niet goed, maar ik kan helaas geen mededelingen doen over individuele gevallen. Dat is mijn beleid”.

Anders wordt het te pijnlijk.

 

Comments

  1. Die geloofwaardigheid staat zeker op het spel als je weet wat er werkelijk is gebeurd met het neerhalen van MH17…

    WHY THE DUTCH GOVERNMENT OWES FAMILY OF DEAD AIDS RESEARCHERS JUSTICE
    https://secretsofaidsandebola.blogspot.nl/2018/02/why-dutch-government-owes-family-of.html

Submit a Comment