Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

F-site | 11 December 2017

Scroll to top

Top

No Comments

De "vernedering" van Carlijn: Iedereen heeft recht op een toilet

De “vernedering” van Carlijn: Iedereen heeft recht op een toilet
Ton F. van Dijk

Zeg eens eerlijk? Heeft u wel eens een stoma gezien? Ik niet.

Dat wil zeggen tot begin vorig jaar. Toen werd ik in kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis. Om enkele uren later wakker te worden op de intensive care.

Die nacht voelde ik met m’n hand op m’n buik waar duidelijk iets was gebeurd. Er bleek een zakje op te zitten geplakt. Na enig onderzoek bleek dit voor een stoma te zijn.

“Wilt u het zien?” Vroeg de 19 jarige verpleegster de volgende dag.

Nee, antwoordde ik met de tranen in m’n ogen. Of laat ik eerlijker zijn: antwoordde ik huilend als een klein kind.

Ik was een baby geworden. Huilend en poepend zonder enige vorm van controle.

Maar ik ontkwam er niet aan “het” onder ogen te zien. Na verwijdering van een doorzichtige plastic “frietzak”, kwam er een stuk rauwe darm tevoorschijn. Het stak recht uit m’n buik. Net naast m’n navel.

Na twee weken lang m’n tranen “opgehuild” te hebben, drong tot me door dat ik een periode met het stoma moest zien te leven. Maar ook dat er een mogelijkheid was dat ik er weer vanaf zou komen. Een kans, zekerheid was er niet.

De tranen maakten plaats voor de wil om die kans te benutten. Te zorgen dat ik weer in conditie kwam voor een tweede zware operatie.

Het stoma werd een aantal maanden later succesvol weggehaald. Wat resteert is een litteken. Op m’n buik. In m’n hoofd.

Maar niet iedereen heeft zoveel geluk.

En dan moet je dus leven met een stoma. Een stuk darm dat vrijwel continu poep produceert. En waar je als eigenaar niets over hebt te zeggen. Het maakt geluid, het stinkt en het laat op de meest ongelukkige momenten los en dan stroomt de inhoud gewoon over je buik.

Een rivier van poep. Op zoek naar het laagste punt. Waar dat ook is.

Een stoma leidt een eigen leven. Daar kun je helemaal niets aan doen. Niet als je in de auto zit, niet als je in een winkel bent, niet tijdens een vergadering.

Ik zou er veel over kunnen zeggen, maar iemand die dat veel beter kan is Carlijn. Zij schreef deze week een blog onder de titel “Vernederend”.

Een fragment dat begint wanneer Carlijn in de auto zit:

Ik stap uit. Laat mijn sleutels door alle haast vallen. Ik buk en dan gebeurt het. Ik voel de druk van mijn stomazakje in een split second toenemen waarna hij los knalt. Ik houd mijn adem in. Tranen prikken direct achter mijn ogen. Dit is zo vernederend. Mensonterend. Nog steeds, na 14 jaar een stoma te hebben, halen lekkages mij volledig uit mijn evenwicht. De warme poep verspreidt zich aan de binnenkant van mijn panty en jurkje.

Ik gris mijn handtas met stoma materiaal van de achterbank. Haal mijn noodpakket: een handdoek, trui en spijkerbroek uit de achterbak. Ik loop bij de supermarkt naar binnen.

“Mevrouw? Zou ik alstublieft even gebruik mogen maken van het toilet?” Vraag ik aan de kassamedewerkster.

“Nee sorry mevrouw. Dat kan hier niet. Verderop is een horecazaak waar u naar het toilet kunt. Ooh, die is nu nog dicht. Maar die gaat over een kwartiertje open.”

“Ik heb geen kwartier de tijd mevrouw. Kunt u alstublieft een uitzondering maken? Ik heb een stoma en mijn stomazakje is lek. Ik moet echt nu onmiddellijk gebruik maken van een toilet.”

Ik prop de handdoek tussen mijn benen. Mijn panty houdt de poep niet tegen. Via mijn knie holte voel ik een straal poep richting mijn schoenen gaan. Tegelijkertijd bereikt de zure poepgeur mijn neus. Ik ruik het dus andere mensen ruiken het ook. Ze zien het waarschijnlijk ook. Ik geneer mij zo enorm.

“Sorry mevrouw maar wegens de veiligheid kan het echt niet.”

“Help mij alsjeblieft.” Stamel ik. Ik begin te huilen. Kan het niet helpen. Voel mij een kleutertje die midden in de klas per ongeluk in zijn broek plast.”

Het gehele blog van deze dappere Carlijn is hier te lezen. Ze is inmiddels bezig met een actie om iedereen bewust te maken van het feit dat je iemand met een stoma niet de toegang tot een toilet kunt weigeren.

Dan kan gewoon niet.

Het is daarom hoog tijd dat de politiek in actie komt. Kamerleden opgelet. Doe hier iets aan. Voer desnoods een wet in die bedrijven verplicht om stoma gebruikers te helpen.

Wat Carlijn heeft meegemaakt – en met haar vele stoma gebruikers – is inderdaad “vernederend”. En onnodig ook.

En nee, dit valt niet te relativeren.

Foto: Stomawise UK

Next Story

This is the most recent story.

Submit a Comment