Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

F-site | 24 August 2017

Scroll to top

Top

No Comments

Hans Nijenhuis: Unieke documentaires of platte marketing?

Hans Nijenhuis: Unieke documentaires of platte marketing?
Ton F. van Dijk

Vorige week werd bekend dat de 19 jarige Ismail Ilgun voortaan “unieke documentaires’ mag maken voor  de website van het Algemeen Dagblad. Ook bekend als een kwaliteitskrant.

Ismail Ilgun, beter bekend als “treitervlogger”, maakte naam met het maken van pestvideo’s van politieagenten, willekeurige voorbijgangers en vooral raadslid Juliëtte Rot uit Zaanstad.

Het raadslid is op dit moment te bewonderen in een filmpje van het nationaal comité 4 en 5 mei. Zij vertelt daarin hoe het getreiter haar leven heeft veranderd en hoe ze eigenlijk voortdurend bang is haar vrijheid te verliezen. Een actueel thema zullen we maar zeggen.

Maar dat terzijde.

Algemeen Dagblad hoofdredacteur Hans Nijenhuis kreeg veel kritiek op zijn verassende “personeelsbeleid”. Hij verdedigde zijn keuze met twee argumenten.

Allereerst: iedereen verdient een tweede kans. Ook de treitervlogger, die zijn leven kennelijk wil beteren. Dit is een moreel argument van de hoofdredacteur, dat vervolgens de boventoon in de discussie voerde. 

Kan het wel? Of kan het niet? Iemand die een raadslid bedreigt, belonen met een baantje bij het AD. De krant is daarmee een ideële instelling geworden. Wie kan daar tegen zijn?

Interessanter was het tweede motief voor de keuze volgens Nijenhuis: Ismail Ilgun is een groot talent dat “unieke documentaires” maakt en dus journalistieke meerwaarde heeft voor de krant.

Na die uitspraak van Nijenhuis viel het vooral op, dat niet de hele redactie van het Algemeen Dagblad gierend van de lach over straat rolde naar aanleiding van deze uitleg van de hoofdredacteur. 

Want laten we wel wezen: met documentaires of hoogstaande journalistiek heeft het filmpje van Ilgun dat prominent door AD.nl werd gebracht, niets te maken.

We zien de (voormalig) treitervlogger door de probleemwijk Spangen paraderen. We zien veel jongeren met een capuchon op hun hoofd achter hem aanlopen. We zien een snackbar van binnen.

Veel meer is het in essentie niet.

De wijkagent vond het heel “herkenbaar”, aldus Nijenhuis in een reactie op de kritiek. “Unieke mini-documentaires die alleen Ilgun kan maken”, herhaalde de hoofdredacteur die avond nogmaals bij DWDD.

Maar is dat zo?

Een documentaire is een gelaagd beeldverhaal. Er dient een plan aan ten grondslag te liggen. Je leert hoofdpersonen kennen en tegelijk zie je ook (of vooral) “the big picture”.

Neem een serie als “Schuldig” van de omroep Human.

Dennis  van de dierenwinkel komt tot leven. We krijgen inzicht in armoede problematiek die universeel is. Er worden meerdere verhalen verteld, die tezamen leiden tot een geintegreerd geheel. Prachtige en terloops ogende televisie gebaseerd op een doorwrocht plan van aanpak.

Hoe anders dan de samengeraapte beelden van Ilgun, die erin slaagt om alleen de buitenste schil van het verhaal te laten zien. Nietszeggende scènes achter elkaar gezet. Met journalistiek heeft het weinig te maken.  

Zijn creatieve brouwsel een “documentaire” noemen is dan ook hetzelfde als dit stukje bombarderen tot een intelligent “essay”. 

Die Hans Nijenhuis zit er goed naast. Tweede kans prima. Daar maak ik me geen zorgen over. Maar hoe zit het met de kwaliteit?

Daar gaat journalistiek toch over Hans? Of is het alleen nog maar marketing?

Submit a Comment